Blog:

Jubileum interview Terry

Published on aug 06, 2019
By Tom / Marketing & PR

Een 15-jarig jubileum mag je natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan. Vandaar dat we Terry eens goed aan de tand hebben gevoeld over zijn periode bij Fourtress. Over veranderingen in de techniek, generatieverschillen, samenwerken met collega’s, humor en meer…

Hoe kijk je terug op de afgelopen 15 jaar?

Voor mij voelt het echt als 5 jaar! Ik weet dat er meer zijn geweest maar dat idee heb ik echt niet. Al die tijd ben ik met heel veel plezier naar mijn werk gegaan. Ik heb veel verschillende opdrachten gehad dus veel diversiteit in mijn werkzaamheid. Dat helpt natuurlijk.

Kijk eens terug naar toen je hier begon. Wie was je toen als persoon en wie ben je nu?

23 was ik toen ik in dienst kwam. Daarmee was ik op dat moment de jongste medewerker en dat ben ik ook een aantal jaren gebleven. Toen ik begon was ik vooral heel erg leergierig weet ik nog, ik wilde alles weten en veel nieuwe dingen leren. Inmiddels ben ik wat zekerder, heb ik ervaring en flink wat bagage op technisch vlak. Ook op het gebied van projectmanagement en project invulling heb ik flink wat stappen gezet. Je wordt naarmate je ouder wordt wat gevoeliger voor de omgeving, je krijgt veel meer dingen mee, ziet het groter geheel en de bijbehorende bedrijfspolitiek. En nu ik wat ouder ben voel ik ook de verantwoording daar iets mee te doen. Vroeger ging dat allemaal langs je heen en was je vooral gericht op het programmeren.

De grootste verandering in die 15 jaar is eigenlijk het gezinsleven. Toen ik begon was ik jong en onbezonnen. Ik had allerlei hobby’s, was bezig met sporten, sprak veel met vrienden af en was mega druk met van alles en nog wat. Inmiddels heb ik een gezin met twee kinderen, eentje van 5 en eentje wordt bijna 3, en nu ben ik erachter gekomen dat ik toen zeeën van tijd had. Pas als je kinderen hebt krijg je het pas echt druk. De kinderen eisen alle aandacht op en er komt een flinke verantwoordelijkheid bij kijken. Ook op dat vlak maak je ontwikkelingen door. Sinds de kinderen heb ik ook een stuk meer geduld gekregen, je moet wel haha.

Op welke manier heb je Fourtress zien veranderen door de jaren heen?

Op allerlei vlakken eigenlijk. Zo heb ik bijvoorbeeld nog het oude pand in het World Trade Center meegemaakt. Ik heb het logo en de huisstijl meerdere keren zien veranderen, de website, groei op het gebied van marketing & communicatie, veranderingen in regelementen en lease auto’s etc.

Toen ik begon waren we met een man of 25 dus ik heb het bedrijf ook flink zien groeien. Maar ook heb ik de dip meegemaakt tijdens de crisis en de opbouw en groei daarna weer. Die groei gaat nu gestaag en dat bevalt me wel, op die manier houdt Fourtress de persoonlijke benadering en ken je al je collega’s nog steeds bij naam.

Wat zijn de grootste veranderingen op technisch gebied die je de afgelopen 15 jaar hebt meegemaakt?

Het klinkt misschien raar maar ik vind eigenlijk dat er niet zoveel veranderd is. Als ik puur naar mijn werkzaamheden kijk dan. In 2006 moest ik bij een opdracht aan een processor programmeren en de firmware op de microcontroller laden en dat doe ik nog steeds. Toen moesten we ook af en toe zelf wat solderen en dat is nu ook zo. In die tijd werkten we op een computer en de zakelijke communicatie ging vooral via email en dat is nog steeds het geval. Op low level vlak wordt dus nog veel op dezelfde manier gewerkt. Op middleware applicatie en front end niveau en zijn er natuurlijk wel flink wat ontwikkelingen geweest.

Een groot verschil met toen is de mobiele telefoon. Die was toen net in opkomst en tegenwoordig kun je echt alles met dat ding. De computers van nu zijn nieuwer en beter waardoor het vaak sneller en makkelijker gaat. ICT groeit met je mee. Al baal ik soms wel dat veel technische zaken tegenwoordig wel in nieuwe laptops terug te vinden zijn maar niet meer op desktops.

Qua papierwerk is er logischerwijs wel een hele slag gemaakt, alles kan en gaat tegenwoordig digitaal. Ook zijn er veel meer hulpmiddelen en mogelijkheden om dingen zichtbaar te maken en te kunnen delen, bedoeld of onbedoeld. Wat ook weer een gevaar is gezien alle privacy en security ontwikkelingen. Genoeg ontwikkelingen maar als ik puur naar mijn eigen werkzaamheden kijk is er voor mij eigenlijk niet zoveel veranderd.

Is er al een generatiekloof merkbaar met jongere generaties?

Dat heb ik lang niet gehad maar de laatste 3-4 jaar begin ik te merken dat ik een generatie onder me begin te krijgen. Wat je vooral ziet is dat ze minder geduld hebben, ze zijn snel onrustig zitten continue vol met prikkels. Ook logisch gezien de fase waarin zij zijn opgegroeid met mobiele telefoons en bijbehorende social media.

Daarnaast zijn er zeker ook positieve punten. Ze zijn veel meer open, helder en duidelijk in de communicatie en ook de samenwerking met andere culturen en talen gaat ze makkelijk af. Ook zijn ze vaak breed georiënteerd en leergierig, daardoor pakken ze dingen makkelijk op en maken zich snel wegwijs in nieuwe technieken. Het zijn daardoor snelle leerlingen maar soms willen ze ook wat te snel, kwaliteit sneeuwt dan weleens onder.

In de algehele maatschappij merk ik ook een generatiekloof. De beleefdheid naar ouderen wordt steeds minder en de jongeren van tegenwoordig hebben weinig geduld. Dat continue gebruik van de mobiele telefoon daar kan ik ook nog steeds niet aan wennen, bijvoorbeeld in de rij bij de kassa in de supermarkt. Starend naar de mobiele telefoon rekenen ze af zonder de kassière überhaupt aan te kijken. Ik ben nog van het beleefd gedag zeggen en een praatje maken.

Wat heeft ervoor gezorgd dat je jaar in jaar uit Fourtress trouw bent gebleven?

Zoals eerder aangegeven ben ik altijd met plezier naar werk gegaan, dat helpt natuurlijk 😊. De sfeer bij Fourtress spreekt me gewoon erg aan; klein en daardoor persoonlijk, laagdrempelig en informeel, je wordt hier zeker niet als nummer behandeld. Die persoonlijke aanpak is een van de belangrijkste redenen denk ik. Natuurlijk speelt er wel eens iets of ben je een keer niet helemaal 100% tevreden. Op die momenten is het belangrijk dat je dit kunt bespreken en dat je gehoord wordt. En dat er iets mee gedaan wordt. Dat is bij Fourtress het geval. Dat was vanaf het begin al zo en dat is ook niet veranderd door de jaren heen. Ik kom ook niks tekort heb nooit het gevoel gehad dat ik ergens anders beter af zou zijn. Daarnaast bieden ze me voldoende (door)groeimogelijkheden en ondersteuning waar nodig, zowel technisch vlak als op het gebied van soft skills.

Ook moet ik zeggen dat ik altijd interessante en uitdagende opdrachten heb gehad. Soms heel even een korte tussenfase maar uiteindelijk komt dan weer snel die leuke en passende klus. Het ligt natuurlijk ook aan jezelf, je hebt hier een behoorlijke eigen inbreng om richting te geven aan je opdracht. Met je wensen en ambities wordt rekening gehouden. De diversiteit in opdrachten spreekt me ook erg aan. Ik heb korte opdrachten gedaan, lange opdrachten, puur ontwikkelwerk, hardware matig bezig geweest, wat test werk gedaan, bij multinationals gezeten, kleine bedrijven, in grote multidisciplinaire en internationale teams gewerkt, maar ook weleens als enige developer. Voor mij is die afwisseling ideaal geweest en nog steeds.

Humor in de ICT? 

Dat bestaat zeker, ik heb door de jaren heen flink wat gelachen op kantoor. Mijn motto is dan ook; zorg dat je elke dag plezier MAAKT. Je gaat het niet ‘hebben’ maar je moet het ‘maken’. Dat betekent vooral samen met andere mensen! Communiceren dus. Ik vind het heerlijk om wat plaagstootjes uit te delen. Zeker met collega’s uit andere culturen en bijbehorende gewoontes. Al moet je elkaar wel eerst leren kennen en goed kunnen aanvoelen wat wel en niet kan. Een voorbeeld? Het zijn vooral dingen bij collega’s die voorbij komen en gaan opvallen, bijvoorbeeld bij traktaties. Zo heb ik een Iraanse collega die als er taart is, altijd een tweede stuk pakt. Alsof ie thuis geen eten krijgt. Daar plagen we hem dan wat mee. Taart is sowieso wel goed om de sfeer erin te houden. Als er bijvoorbeeld een nieuwe medewerker start geven we bij het inwerken weleens aan dat er bij slordigheden in de code meteen op taart getrakteerd moet worden. En dat we ons daar heel streng aan houden binnen het team. In de praktijk zijn we niet zo streng hoor, maar het is leuk om te zien hoe ze dan reageren

Bij een collega die geregeld wat slordig was in zijn code, hebben we een keer zijn toetsenbord weggehaald en vervangen voor één grote knop. Met de mededeling: hoe minder knoppen, des te minder fouten! Haha. Ook ontstaan er geregeld grappige discussies met Internationale collega’s over cultuurverschillen en verschillen in eetgewoontes.

Hoogtepunt(en) in 15 jaar Fourtress?

Dat zijn er meerdere maar een kerstdiner van een jaar of 10 geleden is me altijd bijgebleven. We zijn toen in Charles Dickens stijl gaan eten. Dat heb ik erg serieus genomen!
Mijn hoogtepunten zijn vooral leuke momenten die ontstaan met collega’s. Zo weet ik nog dat we een keer twee jarigen op kantoor hadden die allebei taart hadden meegenomen. Er was dus meer dan genoeg over. Een collega zei toen voor de gein ‘maak maar op’ en dat deed ik. Driekwart van de taart heb ik toen in mijn eentje opgegeten. Dat leverde erg leuke reacties op haha.

Het Jubileumevent vanwege het 15-jarig bestaan was ook erg leuk. Een weekend weg met overdag allerlei spectaculaire activiteiten. Wat ik vooral nog weet is dat een collega met quad rijden de bocht niet haalde en met quad en al in het water terecht kwam 😊.

Persoonlijk hoogtepunt?

Dan kom ik toch bij een technische oplossing uit. Ik heb een keer behoefte gehad aan een specialistisch buffer in C++. Daar is toen een challenge voor uitgeschreven en doorgestuurd naar collega’s om mee te denken. Er zijn toen echt een aantal goede suggesties gekomen en door middel van samenwerking en kennisdeling is het me toen gelukt om die buffer werkend te krijgen, mega functioneel en stabiel zelfs, want hij heeft geen krimp meer gegeven daarna. Die challenge heeft me een hoop ellende bespaard en de issues verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik was er superblij mee en heb er echt veel van geleerd! Vooral het hele proces van kunnen sparren met collega’s, oplossingen bedenken, uitproberen, zelf dingen maken, leren van anderen en uiteindelijk met een resultaat komen en zien dat het effect heeft. Samenwerken met collega’s die je ‘achter de hand’ hebt moet eigenlijk veel meer gebeuren!

Hoe zie je jezelf over 15 jaar?

Wat ik op de langere termijn graag zou willen is het begeleiden van een geheel traject rondom een project. Dus ook de gesprekken met de klant en het bespreken van de technische invulling. Graag zou ik dan overal bij betrokken willen zijn; onderhandeling, planning, requirements, nazorg etc. En dan het liefst op embedded vlak. Maar ook dan wil ik nog blijven programmeren, dat vind ik nu leuk en ik weet zeker dat ik dat over 15 jaar ook nog leuk vindt om te doen. Als ik graag alleen maar had willen praten en overleggen dan was ik wel de politiek in gegaan haha.